راز معرفت
روزی مردی جوان نزد شیوانا ، استاد معرفت آمد و از او خواست تا راز معرفت را برایش بازگو کند . شیوانا در جمع مریدانش مشغول تدریس بود .
به خاطر وجود مرد جوان درس را قطع کرد و از یادانش خواست تا قاشقی چوبی و تخت را همراه ظرفی روغن مایع برای او بیاورند . سپس قاشق را به دست مرد داد و آن را از روغن پر کرد و از مرد خواست در مدرسه و باغ مدرسه حرکت کند و هر آنچه می بیند را به خاطر بسپارد و دوباره نزد شیوانا برگردد. فقط باید مواظب باشد که که حتی یک قطره روغن نیز روی زمین نریزد که در غیر این صورت از معرفت و راز معرفت دیگر خبری نخواهد بود .
مرد جوان قاشق را با دقت و تمرکز زیاد در دست گرفت و با قدم های آهسته و دقیق در حالی که یک لحظه نگاهش را از قاشق برنمی داشت ساختمان مدرسه را دور زد و بعد از عبور از تمام معابر باغ دوباره به جمع شیوانا و شاگردانش بازگشت . شیوانا نگاهی به قاشق روغن انداخت و دید صحیح و سالم است . آنگاه از مرد جوان پرسید : خوب ! اکنون برای حاضرین تعریف کن که از ساختمان مدرسه و باغ چه دیدی ؟
مرد جوان مات و مبهوت به جمع نگاه کرد و با شرمندگی اعتراف کرد که در تمام طول مسیر حواسش به قاشق و روغن بوده است و اصلاً به شکل ساختمان و باغ دقت نکرده است . شیوانا دوباره همان قاشق را از روغن پر کرد و از او خواست دوباره همان تمرین را تکرار کند . این بار مرد جوان مات و مبهوت به زیبایی و سادگی در و دیوار مدرسه خیره شد و بی توجه به اینکه روغن از قاشق ریخته است تمام زوایای باغ را تماشا کرد . وقتی نزد شیوانا و جمع برگشت ، با شرمندگی متوجه شد که هیچ روغنی در قاشق نمانده است و قاشق خالی است . با اعتراض به شیوانا گفت که می تواند دقیق و روشن تمام زوایای مدرسه و باغ را برای جمع تشریح کند  .
اما شیوانا تبسمی کرد و گفت : شرح زیبایی ها باید با ریخته نشدن روغن قاشق همراه می شد . تو راز معرفت را پرسیدی و اکنون باید خودت آن را دریافته باشی ! راز معرفت یعنی زندگی در این دنیا و مشاهده و استفاده و حظ بردن از تمام زیبایی های آن بدون این که حتی قطره ای از روغن صداقت و پاکدامنی و خلوص و صفای باطنی خود را در این مسیر از دست بدهی . این دو با هم عجین هستند و بدون داشتن هم زمان این دو هرگز نمی توانی راز معرفت را دریابی؟